نسیم خرد

نسیم خرد

تحقق یقین مضاعف در قضایای شخصی

نوع مقاله : علمی پژوهشی

نویسنده
دانش آموخته سطح چهار، حوزه عملیه، قم، ایران
چکیده
 یقین مضاعف یا یقین به معنای اخص اعتقاد جازم و صادق به قضیه است به گونه‌ای که احتمال خلاف قضیه محال دانسته شود. گاهی تصور شده این یقین در قضایای شخصی امکان جریان ندارد که در این مقاله به این تصور پاسخ می دهیم. برای یقین مضاعف چهار شرط شده است: 1-اعتقاد و جزم به مفاد قضیه  2-اعتقاد به امتناع نقیض قضیه  3- مطابقت با واقع و صدق 4- زوال ناپذیری این اعتقاد. شرط چهارم در یقین مضاعف این است که این یقین هیچگاه دچار تغییر نشود بر اساس این شرط برخی معتقدند که یقین مضاعف در قضایای شخصی جاری نمی‌شود زیرا یقین به این قضیه با تغییر حالت شخص تغییر می‌کند. البته باید توجه داشت موضوع این مقاله جریان یقین مضاعف در قضایای شخصیه است. بنابراین جریان برهان در این قضایا و یا برهان پذیر بودن قضایای عرفانی که شخصی هستند، خارج از موضوع بحث است، البته این امور از آثار جریان یقین مضاعف در قضایای شخصیه است. برای پاسخ به این اشکال ، سه پاسخ می‌توان ارائه کرد: 1. عدم اعتبار قید زوال ناپذیر در یقین. 2. لحاظ قید زمان دقیق در یقین. 3. خلط بین یقین و متعلق یقین. در واقع می‌توان گفت که این پاسخها روح واحدی دارند و آن اینکه، آنچه در یقین مضاعف لازم است مطابقت با واقع است. برای تحقق مطابقت با واقع در قضایای شخصی باید قید زمان لحاظ شود و با لحاظ این قید دوام نیز حاصل است. باید توجه داشت که روش تحقیق در این مقاله به صورت کتابخانه ای است.
کلیدواژه‌ها

عنوان مقاله English

Achieving Redoubled Certainty in Personal Propositions

نویسنده English

Mohamad hadi Rahmani
Fourth level graduate, practical field, Qom, Iran
چکیده English

Redoubled certainty, or certainty in the strict sense, is a firm and true belief in a proposition so that the possibility of its negation is deemed impossible. It is sometimes assumed that this certainty cannot apply to personal propositions, which this study addresses. Four conditions are set for redoubled certainty: 1. firm belief in the content of the proposition. 2. belief in the impossibility of the proposition’s negation. 3. correspondence with reality and truth. 4. the permanence of this belief. The fourth condition of redoubled certainty is that this certainty must never change. According to this condition, some believe that redoubled certainty does not apply to personal propositions because certainty in these propositions changes with the person’s state. The subject of this study is the application of redoubled certainty in personal propositions; therefore, the flow of argument in these propositions or the argumentativeness of mystical propositions, which are personal, is outside the scope of this discussion. However, these matters are among the effects of the flow of redoubled certainty in personal propositions. To address this issue, three answers can be provided: 1. the invalidity of the permanence condition in certainty, 2. considering the precise time condition in certainty, and 3. confusion between certainty and the object of certainty. It can be said that these responses share a common spirit: in redoubled certainty, correspondence with reality is necessary. To achieve correspondence with reality in personal propositions, the time condition must be considered, and with this condition, permanence is also achieved. The method of this study is library-based.

کلیدواژه‌ها English

redoubled certainty
personal propositions
levels of certainty
types of certainty
  1. ابن‌سینا، حسین بن عبدالله (1384). اشارات و تنبیهات (ج1و2). شرح خواجه نصیر طوسی. قم: نشر مطبوعات دینی.
  2. ــــــــ، (1386). برهان شفا (ج1). شرح آیت الله مصباح یزدی. قم: انتشارات موسسه امام خمینی (ره).
  3. ــــــــ، (1405ق). الشفا (ج9). لبنان: دارالفکر.
  4. انصاری، مرتضی (1377). فرائد الاصول (ج1). قم: نشر مجمع فکر اسلامی.
  5. بهمنیار بن مرزبان (1375). التحصیل. تصحیح مرتضی مطهری. چاپ دوم. تهران: انتشارات دانشگاه تهران.
  6. حسین‌زاده، محمد (1381). معرفت لازم و کافی در دین. قم: انتشارات امام خمینی (ره).
  7. سبزواری، ملاهادی (بی‌تا). شرح منظومه. منشورات مکتب مصطفوی. قم: انتشارات کتابخانه آیت الله مرعشی نجفی.
  8. طوسی، نصیرالدین (1326). اساس الاقتباس. تصحیح موسی رضوی. تهران: انتشارات دانشگاه تهران.
  9. ــــــــ، (1385). المعیار فی نقد تنزیل افکار. تهران: انتشارات دانشگاه تهران.
  10. طباطبایی، محمد حسین (13949)، المیزان فی تفسیر قرآن. بیروت: موسسه اعلمی.
  11. فارابی، محمد بن محمد (1408ق). المنطقیات. تحقیق محمد دانش‌پژوه. چاپ اول. قم: انتشارات کتابخانه آیت الله مرعشی نجفی.
  12. کلینی، محمد بن یعقوب (1365). اصول کافی (ج2). تصحیح علی‌اکبر غفاری. نهران: دارالکتب اسلامیه.
  13. مصباح یزدی، محمدتقی (1384). شرح برهان شفا. قم: انتشارات مؤسسه امام خمینی(ره).
  14. ــــــــ (1366). آموزش فلسفه (ج1). چاپ دوم. تهران: انتشارات سازمان تبلیغات.
  15. مظفر، محمد رضا (1430ق). المنطق. چاپ هفتم. قم: موسسه نشر اسلامی. با تعلیقه استاد فیاضی.